De omweg

Vandaag deed ik het weer en ik had me zo voorgenomen het niet meer te doen. In negen van de tien gevallen lukt het me toch niet. Maar het is zo verleidelijk, die trein, mijn 'overstap', die nog één minuutje staat te wachten; even flink sprinten om een kwartiertje eerder thuis te kunnen zijn. Inwendig scheldend en tierend op de mensen die me voor de voeten lopen, duwend tegen een oudere vrouw die me niet snel genoeg de trap op loopt, gevaarlijk manoevrerend tussen fietsen en tassen van andere passagiers, botsend tegen kwaadkijkende reizigers, bijna struikelend over mijn eigen benen ren ik over het perron. Helaas zie ik net voor mijn neus de, overigens stampvolle, trein wegrijden. Er rest me niets anders dan een kwartier in de kou te wachten op de volgende trein. Mokkend kijk ik het gele monster na. Ik weet nu al dat ik me de hele verdere avond chagerijnig en gejaagd zal voelen. Zonde toch, van dat kwartiertje!

"Als je gehaast bent, neem dan een omweg", las ik laatst op een theezakje. Oftewel 'Isogaba Maware', een Japans spreekwoord. Oosterse wijsheid, die wij westerlingen ons zo moeilijk eigen kunnen maken. Maar als ik, met een hart dat nog als een razende tekeer gaat, neerplof op zo'n zwart stalen bankje en mijn ogen sluit, zie ik voor me hoe het zou zijn geweest als ik die 'omweg' wel had genomen.

Ik weet dat ik de aansluitende trein zal missen en leg me daar bij neer, ik stap rustig uit en wandel, vriendelijk glimlachend naar mijn medepassagiers, over het perron, geef de mensen die wel voor die bewuste trein willen gaan royaal de ruimte, help die oudere dame met het sjouwen van haar koffer, neem eens een kijkje in dat nieuwe tijdelijke deel van het station, waar die leuke winkeltjes zijn, bekijk de posters, die toch ook niet voor niets op zo'n station hangen, aandachtig, geniet van het winterzonnetje als ik eenmaal op de bank zit en lees eens echt in dat boek dat al een paar weken in mijn tas zit. In ieder geval is mijn zitplaats verzekerd in de volgende, dan nog lege, trein en ik kom ontspannen thuis aan. Ik ben daardoor een lievere moeder voor mijn kinderen, neem de tijd lekker voor ze te koken, met ze te eten en te praten en heb ik de rest van de avond een rustig en vredig gevoel. Uiteraard slaap ik lekkerder en word ik als een herboren mens wakker.

Waarom zou ik het me alleen maar inbeelden. Misschien kan ik die oosterse wijsheid wel in praktijk brengen. Ik neem me ernstig voor om het vanaf morgen eens te proberen. Neem jij ook eens een omweg als je je gehaast voelt?

Legend of love

Er was er eens een jongeman. Laten we hem Theofilius noemen. Theofilius ontmoette een prachtig meisje. Hij werd verliefd, hopeloos verliefd. De liefde groeide en bloeide en Theofilius wilde niets liever dan trouwen met zijn geliefde. Er was echter een probleem. Theofilius was jong, gezond en sterk. Hij moest soldaat worden in het leger van Keizer Claudius III. De keizer had ontdekt dat single mannen veel betere soldaten waren dan mannen met een vrouw en kinderen. Daarom had de keizer besloten dat het voor potentiële soldaten bij de wet verboden was om te trouwen. Theofilius ging niet bij de pakken neerzitten en vocht voor zijn liefde. Hij vond een priester die besefte dat ware liefde bevestigd moest worden. Deze priester vond de liefde zo belangrijk dat hij de wetten daarvoor aan zijn laars lapte. De priester trouwde Theofilius en zijn geliefde en, zoals dat gaat, toen er één stel over de dam was volgden er meer. De priester trouwde in het geheim veel jongemannen en vrouwen.
Was het een verrader? Merkte de keizer dat er steeds minder single mannen waren? Wie zal het zeggen, maar het verhaal gaat dat de keizer de priester ter verantwoording riep. Keizer Claudius III beval dat de arme heilige onthoofd zou worden. De priester bracht nog enige tijd in de gevangenis door. Daar vond hij zelf de ware liefde: de jonge dochter van de gevangenisbewaarder, die dagelijks langs kwam om hem te bezoeken. Het doodvonnis werd uitgevoerd op 14 februari, maar vlak voor zijn dood lukte het de priester nog om de dochter van de gevangenisbewaarder een briefje in haar handen te duwen. Op het briefje stond een simpel zinnetje: "Van je Valentijn".

Er zijn veel legendes rond Valentijnsdag. Het is toch wel een mooie gedachte dat er ooit een man was die zijn leven in de waagschaal stelde om in het geheim ware liefdes te verbinden.

Nu, in deze eeuw, is Valentijnsdag een commerciële hype geworden, mede door de Amerikaanse invloeden. Toch blijft de gedachte aan de dag van de dood van een moedige priester een moment om even bij liefde en romantiek stil te staan.
Heb jij je geliefde, je geheime liefde of iemand anders die bijzonder voor je is al een Valentijnsgroet gestuurd. Dat kan ook zonder mee te doen aan het commerciecircus, door iemand gewoon te laten merken dat je van hem of haar houdt.

Ben jij de nieuwe Ent?

Met een beetje fantasie zie je in deze oude beuk iemand die nieuwsgierig is, iemand met een grote neus die hij graag overal in steekt. Stel je eens voor dat hij verhalen zou kunnen vertellen. Verhalen over de geschiedenis van het Sonsbeekpark in Arnhem, waar hij al heel lang staat. Verhalen over de mensen die hier wandelen, spelen, sporten, werken, vrijen, ruzie maken, vechten, moorden. Zou je dan niet aan zijn lippen hangen?
De bomenstichting noemt een boom buitengewoon. Inspirerend, maar ook kwestbaar. En wie kent ze niet, die oude bomen, waar je als kind in kon klimmen om even alleen te zijn, in wiens takken je eerste schommel hing, waarin je je kon verstoppen voor boze ouders, waar je appels uit kon 'jatten', waar je met je vriendjes een geheime hut in bouwde, waarachter je stiekem je eerste sigaretje rookte, waarbij je misschien wel je eerste liefde hebt gezoend.
Sommige mensen praten met bomen, anderen 'omarmen' ze, velen vinden er rust. Bomen hebben iets, vooral de oudere exemplaren hebben een bijzondere uitstraling. Vaak zijn ze al heel erg oud en lijken ze wijs, eigenwijs misschien. Bomen zijn ook heel relaxed, volgens een liedje van Luuk en Gijs.

Een fragmentje:

Bomen he, die hebben echt geen zin om te komen
Bomen blijven gewoon staan
Ja
Maar dat hoeft ook niet
Ze hoeven nergens heen te gaan
Vet relax
Vet relax

Eey maar Gijs, bomen he die zouden ook best kunnen praten he als ze zouden willen
Ja als ze zouden willen
Maar dat doen ze niet
Want dat vinden ze gewoon niet chille
neeee man dat vinden ze niet chille
Dat vinden ze gewoon niet vet
Echt relax

Wil je het hele liedje horen? Klik dan hier.

Tolkien schiep in zijn "Lord of the Rings" het fictieve volk de 'Enten'. In eerste instantie zou je denken dat het wandelende en sprekende bomen zijn, maar dat is niet zo. Enten zijn boomherders. Deze boomherders hebben de taak om bomen te beschermen tegen dwergen die de gewoonte hebben bomen te kappen. Enten bestaan niet (meer), maar gelukkig heeft de Bomenstichting, samen met Vara's Vroege Vogels een 'Meldpunt Kappen!' in het leven geroepen. Er zijn genoeg mensen die 'dat gedoe om die oude bomen' maar tijdverspilling vinden. Ik hoop dat jij je voor kunt stellen welke belangrijke taak een boom op deze aarde heeft en dat hij, mits hij geen gevaar voor zijn omgeving oplevert natuurlijk, recht heeft op jouw bescherming.

Wil je meer informatie over bomen? De Bomenstichting heeft een leuke informatieve website.
Het Meldpunt Kappen! vind je op de website van Vara's Vroege Vogels.

De regenboogbrug

Vorige week moesten we onze zieke, bijna 13-jarige poes in laten slapen. Ik had besloten de kinderen daarbij te betrekken, om ze afscheid van hun huisdier te laten nemen. Maar hoe leg je ze uit dat je een ziek dier beter in kunt laten slapen dan het te laten lijden, waarna het na enkele dagen een pijnlijke dood zal sterven? Het poesje reageerde, hoewel door de medicijnen, nog zo aanhankelijk en goed op een aai en een knuffel. "Waarom moet ze dan dood?" vroeg mijn dochter huilend aan de dierenarts.
Ik heb mijn kinderen verteld dat ze bij het woord in'slapen' ook aan mooie dromen mogen denken. En waar kan een kat nu mooier van dromen dan lekker rennen door een wei met bloemen en duizenden vlinders om mee te spelen. Ook zou ze daar haar eerder gestorven vriendjes tegenkomen, die haar de mooiste plekjes konden wijzen. Als de poes vredig in zou slapen zou ze in zo'n mooie droom terecht kunnen komen. Als we haar weer mee naar huis zouden nemen en ze zou een paar dagen later sterven doordat ze zou stikken, dan zou ze wel eens in een nare nachtmerrie terecht kunnen komen en als de poes heel lang moet slapen is zo'n nachtmerrie een verschrikking. De kinderen gunden de poes haar mooie dromen en de dierenarts heeft haar rustig in laten slapen.

Het sterven van een huisdier kan heel ingrijpend zijn, voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Is er ook voor onze trouwe dierenvriendjes een leven na de dood? Wij, dierenliefhebbers, hopen van wel. Er is een eenvoudig, maar mooi verhaal over een regenboogbrug, waar dieren die sterven naar toe gaan om hun baasjes op te wachten. Stel je eens voor dat zoiets echt bestaat, geeft dat je dan niet heel veel troost?

Lees het verhaal van De regenboogbrug, of bekijk het Engelstalige animatiefilmpje.

Braintraining

Het lijkt een hype, maar ook vroeger waren ze er al: boekjes met 'hersengymnastiek'. Je moet je hersenen trainen om ze in conditie te houden. Hersencellen die niet worden gebruikt sterven af. Spelletjesmakers als Nintendo zijn daar handig op ingesprongen. Voor veel geld kun je je hersenen zo trainen dat ze 'jonger' worden. Het kan ook goedkoper.
Zo kwam ik gisteren een site tegen op internet, waar je je gratis inschrijft op een echte virtuele campus, kompleet met collegezalen (oefenruimtes) en een examenzaal. Nadat je de verschillende oefeningen hebt gedaan, kun je tentamens doen voor o.a. taal, rekenen, geheugen en ruimtelijk inzicht. Heb je alle tentamens met succes afgelegd, dan ben je klaar voor je examen, word je Bachelor en kun je verder voor je Mastergraad en tenslotte je PhD. Je kunt je meten met je studiegenoten, leuke prijzen winnen en er is zelfs een bibliotheek met informatie over de werking van je hersenen.
Hoewel het voor kinderen vrij hoog gegrepen is, zijn die twee van mij (ze zijn pas 10) al bijna niet meer weg te slaan van de campus. Zelf heb ik inmiddels ontdekt dat ik mijn korte-termijngeheugen nog wel eens beter mag trainen. Maar ik heb een trimester, dat is 90 dagen, de tijd om mijn hersenen op PhD-niveau te brengen.
Ook zin om (weer) naar de campus te gaan? Neem dan een kijkje op de site Neurocampus.nl.

Fantastische dagen...

Droomprins?

Er is een nieuw boek over liefde en geluk op de markt: 'De prins op het witte paard', van Mira Kirshenbaum. Ik heb het nog niet gelezen, maar de titel en de boekbeschrijving spreken me wel aan.
Stel je eens voor dat je echt uit een boekje kunt leren wie de ware voor je is. Dat zou de wereld een hoop ellende, verdriet en echtscheidingen besparen. Het geheim zit in het toverwoordje 'chemie'. Als er in een relatie geen chemie zit, dan is deze gedoemd te mislukken, volgens de Amerikaanse schrijfster. Maar wat is nou die befaamde chemie? Daar kan ik niets mee, dacht ik. Voor beelddenkers is zo'n begrip te abstract. Maar in het boek van Mira Kirshenbaum worden vijf ingrediënten genoemd die zo'n begrip tastbaar maken, namelijk:

1. Voel je je op je gemak bij elkaar?
   
2. Voel je je veilig in je relatie?
   
3. Is het leuk om samen te zijn?
   
4. Voel je passie en genegenheid voor elkaar?
   
5. Voel je wederzijds respect?

Chemie is dus een kwestie van gevoel: het is er of het is er niet. Gevoelens kun je niet afdwingen, maar je kunt wel 'gereedschap' gebruiken om geluk in de liefde te vinden. Het boek van Mira Kirshenbaum is zo'n stukje gereedschap. Misschien een leuk kerstkado voor jezelf of een vriend(in)?
Meer weten over het boek 'De prins op het witte paard'? Ik vond informatie op de website van Uitgeverij Archipel.

Free hugs

Vanmorgen las ik een artikel over hoe contact je leven leuker maakt. In het artikel worden de 'free huggers' beschreven. Mensen die wildvreemden, die daar behoefte aan hebben, een gratis knuffel geven.

Zelf heb ik gisteren even mogen ervaren hoe dat voelt. Niet dat ik zo'n free hugger tegen kwam of zelfs maar een echte knuffel kreeg, maar in een zeker restaurant (die met de beroemde M) liepen vreemde stripfiguren rond. Eén van hen, een boefje, gaf me opeens een kneepje in mijn bovenarm. Als een wildvreemde dat zomaar bij me zou doen, zou ik me zeker afweren, maar in dit geval liet ik het toe en maakte ik er naar mijn kinderen toe een grapje over: "hij heeft zeker een oogje op me."
Mijn zoontje dacht me uit de droom te moeten helpen met: "Hij kan je niet eens zien in dat pak, mam." Maar ik bleef me liever voorstellen dat er een leuke man in dat boevenpak zat, die misschien wel een beetje verliefd op me was en me leuk genoeg vond om me even aan te raken.

Dat gaf me een goed gevoel en fluitend reed ik naar huis. Niet alleen het contact maakt het leven leuker, het er over fantaseren is net dat sausje er overheen, dat het zo bijzonder maakt.

Je kunt je trouwens oefenen in aardig zijn. Kijk maar eens op de website The Power of Nice.

Kleurloos bestaan?

Afgelopen weekend ging ik in een restaurant naar het damestoilet. De hele toiletruimte was roze betegeld. Ik vroeg me af hoe het herentoilet er zou uitzien. Bij navraag bleek deze blauw betegeld te zijn. Traditionele kleuren dus: blauw voor de jongetjes, roze voor de meisjes.
Kleuren spelen een belangrijkere rol in je leven dan je zou denken. Wist je bijvoorbeeld dat de kleur geel de eetlust opwekt? Als ik een eettentje zou bezitten, zou dat dus vooral met geel aangekleed zijn. Blauw schijnt heel rustgevend te zijn. Wil je lekker slapen? Dan richt je de slaapkamer toch met blauwe tinten in?

Maar stel je nou eens voor dat de wereld maar één kleur zou kennen, of zelfs kleurloos zou zijn. Een voordeel zou zijn dat je maar een kleine klerenkast nodig zou hebben. Je hoeft immers geen kleuren meer te combineren? Ook het milieu zou er wel bij varen, verf in allerlei kleuren hoeft niet meer geproduceerd te worden, kleurstoffen in etenswaren hoeven niet meer worden toegevoegd.

Nadelen van een kleurloos bestaan zijn er veel, maar ik daag je uit om eens over de voordelen na te denken. Durf je het aan?

Imagine all the people...

Ken jij het liedje 'Imagine' van John Lennon? Luister er eens naar - bijvoorbeeld met je ogen dicht - en stel je eens voor dat het niet John Lennon is die het zingt, maar jij. Laat het lied op je inwerken, zing het mee en voel wat jij met dit lied zegt. Net als John Lennon ben jij vast niet de enige dromer...

Stel je eens voor dat zijn en misschien ook jouw droom werkelijkheid wordt.

Klik op het woordje Imagine om het videoclipje te bekijken.
Luister eens twee keer. De eerste keer bekijk je de video om je een beeld te vormen waarover het lied gaat, de tweede keer sluit je je ogen en roep je je eigen beelden op.

Een simpel beeld...

Wat roept deze foto bij je op?

Laat je fantasie spreken.

Heb je een bepaald gevoel bij deze foto?

Bedenk eens een passend onderschrift!

Schrijf het eens op, reageer eens als je durft.

Leuk beeldenspel

Ik kwam een leuk spelletje tegen: Guess the Google. Je krijgt een collage van 20 afbeeldingen te zien en het is aan jou om te raden welk trefwoord is gebruikt. Je moet wel een beetje Engels kunnen, maar met een beetje oefenen kom je een heel eind. Wel ben ik benieuwd wie het beste scoort in dit spelletje: de beelddenker of de woorddenker.

Succes!

Beelddenken

Mijn zoontje heeft moeite met lezen en dus met leren. Hij leest in groep 5 nog steeds spellend, kan niet automatiseren en maakt bovendien een dromerige, ongeïnteresseerde indruk op school. Toch is hij niet dom en pikt zaken op zijn manier goed op. Leerkrachten spreken keer op keer hun zorgen uit over zijn ontwikkeling. Waarom doet mijn ogenschijnlijk slimme jochie het niet goed op school?

Vlak voor de zomer kwam ik toevallig het begrip 'beelddenken' tegen. Ik ging me er iets meer in verdiepen en ontdekte dat er speciale onderwijstechnieken zijn voor kinderen die beelddenkers zijn. Vanaf een jaar of 4 ontwikkelen veel kinderen zich, mede door het onderwijs, als woorddenkers. Er is echter een groep die blijft denken in beelden. Toen ik de kenmerken las die de beelddenker typeren viel ineens het kwartje: er is waarschijnlijk niets mis mijn zoontje, hij is gewoon een beelddenker.

Ik wil met deze weblog ook het beelddenken aandacht geven. In de eerste plaats om er zelf meer over te weten te komen, maar ook om anderen, jou misschien, er voor te interesseren. Beelddenken is, in mijn ogen, geen handicap. Beelddenkers zijn in principe creatieve mensen. Zij hebben veel fantasie en verbeeldingskracht. Mensen die beelddenken denken vanuit beelden en situaties. Dat klikt niet altijd met de niet-beelddenkers. Ze voelen zich vaak onbegrepen en niet gewaardeerd, omdat het voor hen moeilijk is uit te leggen hoe ze denken. Daarom is het voor die groep mensen belangrijk de positieve kant van hun manier van denken te zien en te blijven ontwikkelen. Verbeeldingskracht, de kracht van denken in beelden, is de bron van alle creativiteit. Waarom zouden we dat dan niet stimuleren, ook bij niet-beelddenkers?
Heb jij zin om mee te denken, mee te fantaseren of informatie over creativiteit, verbeeldingskracht en beelddenken te delen? Dan ben je van harte welkom en aan het goede adres op deze weblog.